นิทานคนเหงา.. มีอยู่ว่า
ในวันหนึ่งที่ แดดจ้า และ ฟ้าใส
คนเหงาหนึ่งคน.. โดดเดี่ยวทุกข์ทนไม่มีใคร
เค้าร้องไห้จนขาดใจ และ ได้ไปเกิดใหม่เป็นฝนพรำ.....
เธอมี.. ความเหงาเป็นสีอะไร
บ้างก้อให้.. เป็นสีเทา คล้ายๆ เมฆฝน
บ้างก้อว่า.. เป็นสีเทา คล้ายความเศร้าของผู้คน
แต่สำหรับฉัน ฉันว่า.. มันสีเดียวกับน้ำตาที่ร่วงหล่นยามฝนพรำ.....
อย่าเศร้านะจ๊ะตัวเอง
ความรู้สึกตอนนี้ก็ดีขึ้นเยอะกว่าเมื่อก่อนแล้วล่ะจ๊ะ แต่จะให้ดีขึ้นซะทีเดียวคงเป็นไปไม่ได้ อีกอย่างยังไม่คิดที่จะหาร่มเงาใหม่เพราะยังลืมร่มเงาเก่าไม่ได้ซักกะที 
