ช่วงนี้เป็นอะไรก้อไม่รู้อ่ะ...
บางครั้งทั้งๆ ที่นั่งอยู่เฉยๆ นั่งอยู่กับที่ ไม่ได้ลุกเดินไปไหนเลย
แต่กลับมีความรู้สึกว่า.. เหนื่อยจัง ทำไมมันเหนื่อยยังงี้ก้อไม่รู้ เหนื่อยจังเลย
เหนื่อยจนบางครั้งรู้สึก.. อยากที่จะร้องไห้ แต่น้ำตามันก้อดันไม่ยอมไหลออกมา...
ไม่รู้ ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเป็นอะไร กำลังคิด หรือ กำลังรู้สึกอะไรอยู่
ถึงได้มีอาการและความรู้สึกแบบนี้ขึ้นมา เคยคิดที่จะเล่าให้เพื่อนฟังอยู่เหมือนกัน
แต่คิดไปคิดมาก้อคิดว่า.. อย่าไปเล่าเลยดีกว่า ขนาดตัวเราเองแท้ๆ เรายังไม่รู้
แล้วจะให้คนอื่นเขามารู้ด้วยได้ยังไงล่ะ จริงม่ะ...
วันนี้มีอะไรที่จะต้องทำอีกตั้งหลายอย่าง แต่พอตื่นขึ้นมา ลุกจากเตียงนอน
แล้วก้อเดินมานั่งหน้าเครื่องคอมพิวเตอร์ กำลังจะกดปุ่มเปิดเครื่องอยู่แล้ว
แต่อยู่ๆ ก้อรู้สึกเหนื่อยขึ้นมาซะอย่างนั้น ทั้งๆ ที่เพิ่งตื่น ยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย
แปลกจริงๆ เลยนะเนี่ย สงสัยจะเป็นบ้าไปแล้ว ยิ่งคิดมากก้อยิ่งเครียดอ่ะ...
เอาเป็นว่า.. อยู่เฉยๆ ดีกว่า ไม่อยากคิดมากแล้ว เดี๋ยวจะแก่เร็ว
พรุ่งนี้จะลองออกไปเดินเล่นข้างนอกตอนกลางวันดูบ้างดีกว่า เผื่อจะดีขึ้น
อยากเจอแสงแดด อยากเปลี่ยนบรรยากาศให้กับตัวเราเองดูบ้างคงจะดีนะ
เผื่อจะรู้สึกสดชื่น มีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง จะได้หายรู้สึกเหนื่อยซะที...
