ครั้งนี้.. หายไปซะนานเลยอ่ะ
ตั้งแต่ วันเกิด จนเลย วันวาเลนไทน์ ไปเลย คิดถึงเพื่อนๆ ทุกๆ คนจังเลยค่ะ
การหายไปครั้งนี้.. จริงๆ แล้วก้อไม่ได้มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นหรอกค่ะ
มันก้อเป็นเพียงแค่อารมณ์ของคนที่กำลัง ลุ่มหลง อยู่กับอะไรสักอย่าง
มากเสียจน.. ไม่เป็นอันทำอะไรเลย ลืมกิจวัตรส่วนตัวที่เคยทำทุกวันไปเสียหมด
ไม่สนใจ และ ไม่ใส่ใจ กับอะไรทั้งนั้น เปรียบเสมือน คนตาบอด อ่ะค่ะ.....
แต่มาวันนึง.. พอตาเริ่มสว่างขึ้นอีกครั้ง
มองเห็นทุกสิ่งทุกอย่างชัดเจนขึ้น มองเห็นโลกแห่งความจริงไม่ใช่ความฝัน
สิ่งหนึ่งที่คิดขึ้นมาได้.. นั่นก้อคือ การยอมรับความจริง
ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะฝืนความเป็นจริงที่เป็นอยู่ ยิ่งฝืนก้อยิ่งเหนื่อยและอ่อนล้า
ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะหลอกตัวเราเองต่อไปว่า.. มันไม่จริง มันต้องมีทางแก้สิ
ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะยอมทำร้ายตัวเราเอง เพื่อความสุขเพียงแค่ชั่วขณะหนึ่ง
ไม่มีอะไรจะดีไปกว่า การเตือนสติตัวเราเองว่า.. ควรยอมรับความจริง ได้แล้ว.....
แน่นอนที่สุดว่า.. ความจริงย่อมทำให้เรารู้สึกเจ็บปวด ทรมาน
ความจริง มักจะเป็นสิ่งที่ตรงกันข้ามกับความต้องการ และ ความฝันของเราเสมอ
แต่จะทำยังไงได้.. ในเมื่อเราต้องใช้ชีวิตอยู่ในโลกแห่งความจริง ไม่ใช่ในความฝัน
ร้องไห้ เสียใจ ผิดหวัง เจ็บปวด ทรมาน เสียตั้งแต่วันนี้จะดีกว่า ยิ่งนานไปก้อยิ่งเจ็บ
เพราะถึงยังไง.. ความจริงก้อคือความจริงอยู่ดี เราไม่สามารถเปลี่ยนแปลงมันได้
ทำใจยอมรับกับมัน หันหน้าเผชิญกับมัน ผ่านมันไปให้ได้ นั่นคือ สิ่งที่ดีที่สุด.....
มาถึงวันนี้.. ผ่านพ้นวันนั้นมาได้แล้ว
แต่เมื่อนึกย้อนกลับไปทีไร น้ำตาและความรู้สึกเจ็บปวด ก้อยังคงมีอยู่เสมอ
แตกต่างเพียงแค่.. วันนี้เบาบางและเจือจางลงกว่าวันนั้นมากมาย
ทุกสิ่งทุกอย่างในวันนั้นได้กลายเป็นประสบการณ์และความทรงจำเท่านั้นในวันนี้
ไม่มีใครทำร้ายเราได้.. นอกจากความรู้สึกและความนึกคิดของตัวเราเอง
เพราะฉะนั้นทุกครั้งก่อนที่จะคิดหรือตัดสินใจทำอะไรลงไปก้อตาม
สิ่งแรกที่จะต้องคิดเอาไว้เสมอก้อคือ..การรู้จักที่จะรักตัวเราเองให้มากที่สุด.....
~ ต่อไปนี้.. ฉันจะรักตัวฉันเอง ~ปล. - ขอบคุณเพื่อนๆ ทุกๆ คนนะค่ะ สำหรับคำอวยพรที่แสนดีในวันเกิด
- Happy Valentine's Day ย้อนหลังนะค่ะ ขอให้เพื่อนๆ มีความสุขมากๆ
- รีบมา up blog มากๆ ยังไม่ได้เข้าไปอ่าน blog ของเพื่อนๆ เลย ขอโทษทีนะค่ะ
แฮปปี้วาเลนไทน์ เลทๆ คับ
