วันนี้รู้สึกแปลกๆ...

ทำไมมันถึงได้รู้สึกเหงาอย่างนี้นะ เบื่อ เซ็ง เครียด ไม่เข้าใจ

บางครั้ง.. คนเรารู้จักกันมานานเกินไปก้อไม่ดีนะค่ะ มันทำให้เคยชินกันมากเกินไป

รู้จักกันและกันไปหมดเสียทุกอย่าง จนทำให้ละเลยกันและกัน ลืมเอาใจใส่กันไป

คนเราทุกคน ย่อมต้องการความรัก ความเอาใจใส่ เป็นห่วง เป็นใย ดูแล เทคแคร์

เหมือนกันหมดทุกคน ไม่ว่าคนๆ นั้น จะเป็นเพศหญิง หรือ เพศชาย ก้อตาม.....


วันนี้รู้สึกเหงาๆ...

คนเราจากเคยรู้เรื่องกันไปหมดทุกเรื่อง ก้อกลับกลายเป็นคนที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย

กิจวัตรประจำวันเป็นอย่างไร คนรอบตัวในชีวิตมีใครบ้าง มีปัญหาอะไรอยู่

เครียดเรื่องอะไรบ้าง วันนี้จะต้องไปไหน มีนัดอะไร กับใคร และ ที่ไหนบ้าง

สิ่งเหล่านี้.. ถ้าเป็นเมื่อก่อน แค่มองตาก้อคงจะรู้ได้ โดยที่ไม่จำเป็นต้องพูดอะไร

แต่เดี๋ยวนี้สิ ถ้าไม่ถามก้อคงไม่ตอบ ถ้าไม่พูดก้อคงไม่รู้เรื่อง ไม่เข้าใจจริงๆ.....


วันนี้รู้สึกแย่ๆ...

สายไปหรือเปล่า สายไปไหมเนี่ย สายไปสำหรับทุกๆ อย่างระหว่างเราไหม

ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน รู้สึกเหมือนเป็นคนอื่นไปแล้ว รู้สึกเหมือนเราไม่รู้จักกัน

มันเกิดอะไรขึ้นเหรอ มันจะเป็นยังไงต่อไปก้อไม่รู้ เหมือนเข้าหน้ากันไม่ติดเลย

ชีวิตใคร ชีวิตมัน ไม่ต้องคิด ไม่ต้องใส่ใจ ไม่ต้องรู้เรื่องราว ความเป็นไปในชีวิต

ของกันและกันอีกต่อไปแล้วใช่ไหม จะเป็นตาย ร้ายดี อย่างไรก้อช่าง ไม่สนใจ

สรุปว่า..จะเอาอย่างนี้ใช่ไหมจะได้ทำใจจะได้รู้ตัวจะได้เข้าใจจะได้ไม่คิดมาก

อย่างน้อยก้อยังมีสถานะเป็นของตัวเอง อย่างน้อยก้อมีจุดยืนอยู่ในที่ๆ ควรอยู่

ถึงแม้จุดๆ นั้น มันจะเรียกว่า.. ส่วนเกิน หรือ ของตาย นั่นเอง.....